In-Space met Tabby

Ja, voor de dertig-plussers onder ons, zou bij deze titel ergens vaag een belletje moeten gaan rinkelen.

Graaf even in je geheugen en je vindt een liedje van een songfestival, ergens uit de tachtiger jaren. Toen het songfestival nog het songfestival was.

 

Vorige week zaterdagochtend voordat Ro naar z'n werk ging, zong hij opgewekt dit nummer. Na een zin of drie, vier liepen we toch echt vast en waren de tekst gewoon kwijt. Vreemd hoe dat geheugen van een mens werkt. De computer zou het waarschijnlijk zonder problemen kunnen reproduceren (behalve als je te weinig werkgeheugen in je pc hebt zitten). Maar Ro dus naar het werk en ik met m'n bakje koffie, achter de laptop naar Youtube. Nieuwsgierig als ik ben, moest ik toch zien of ik ook dat nummer daar kon vinden.  En natuurlijk, de grootste filmpjes database van de wereld (in mijn beleving dan), heeft ook dit nummer voor ons beschikbaar. Inclusief beeldmateriaal. Oei, wat ouderwets om te zien. Voor iedereen die nu dat nummer toch in z'n hoofd heeft zitten en het wil zien of voor degenen die het met de beste wil van de wereld zich niet voor de geest kan halen. Klik hier! 

 

Eenmaal op Youtube en toch nog wel enigszins verbaasd over mijn vondst, ben ik nog wat verder terug in de tijd gegaan. Toch eens kijken of al die oude "Kinderen voor Kinderen" liedjes er ook op stonden. Nou, niet te geloven wat je daar allemaal van kan vinden. Wat ik me bovendien nooit heb gerealiseerd is dat dat concept nog jaren daarna doorgegaan is. Ik zag nummers voorbij komen die mij helemaal niets zeiden, maar ja, da's dan weer leuk voor de twintigers onder ons. Zij hebben ook recht op nostalgie uit hun jeugd. Maarre....is dat Kinderen voor Kinderen nog lang "hot" geweest? (Misschien dat iemand met kinderen me dit kan laten weten in de reacties).

Bestaat het anno 2007 ook nog of is het echt zoooo negentiger jaren?

 

Maar ja, na een uurtjes clipjes uit de oude doos, vloog ik in een seconde terug naar het hier en nu en spiekte nog even op Hyves.......daarna tijd om boodschappen te doen.

Eindelijk is de zomervakantie aangebroken (eerlijk gezegd al wel een weekje of wat).... O ja, en daar bedoel ik dan natuurlijk wel de zomervakantie van school mee. Als werkende scholier val je dan opeens in een groot gat waarin je "alleen maar" hoeft te werken. Avonden en weekenden zijn nu weer om te vullen met dat wat de fantasie je aanreikt en al die honderduizend zaken waar je nooooit aan toekomt.

Maar, eerlijk is eerlijk, als je dan eindelijk van die welverdiende vakantie geniet, weet je opeens weer hoe het leven er uit zag voordat je met je avondopleiding begon. Geen haast meer om op tijd op school te zijn, geen huiswerk en heeeeeerlijk, geen tentamens.

 

Toch zijn de eerste weken na de laatste tentamens niet volledig zonder stress, even nog hier of daar een rapportje maken. En je partner moet toch wel even wennen aan die persoon die weer zo veel tijd om handen heeft dat ze zich weer overal tegen aan bemoeit. Dus in het begin van je zomervakantie moet je nog heftig even ontstressen en heel veel uitrusten. Want moe word je echt wel van zo'n heel schooljaar rennen en draven.

 

Eigenlijk lijkt het precies op je vakantie die je van je werk neemt. Opeens heb je zoveel tijd en dan zit je heerlijk in het buitenland, moet je ont-stressen (wie heeft dat nou toch verzonnen?). Wij - of beter gezegd - ik heb daar toch wel last van. Zo in de eerste week van je vakantie wil je alles zien, ruiken, proeven en beleven.....Pas in week 2 lukt het me om het "tempo van het land" aan te nemen. Heerlijk ontspannen een terrasje pakken, siësta houden en genieten van het langzame leven. Of zou dat komen omdat ik alle andere activiteiten in week 1 heb gepropt?

 

Dit jaar gaan we pas laat op vakantie, tja, het kon even niet anders geregeld worden met werk enzo. Dus zo ergens half september gaan we nog even heerlijk naar zonnige oorden. Laten we namelijk eerlijk zijn, die zomer in Nederland, dat is het niet dit jaar. Elk weekend als het op zaterdag mooi weer is en we besluiten eindelijk een keer op zondag naar het strand te gaan, regent het weer op zondag.

Wat is dat met de zondagen dit jaar? Eigenlijk wil ik gewoon die bikini nou eindelijk wel eens een keer aan.....maar ja, ik vrees dat de bikini toch echt op de zonvakantie moet wachten. Alhoewel, Ro beloofd me echt net, dit lezend, dat komend weekend een mooi weekend wordt.....

Dus eindelijk de bikini uit de kast? Ik laat het jullie nog wel weten........

 

 

Begin januari vond ik dat het tijd werd dat er voor Ro's verjaardag dit jaar maar eens een en ander gepland moest worden.

Bovendien vierden we ons 1-jarig huwelijksjubileum. Dubbel reden om eens wat leuks te organiseren!

 

Opeens bedacht ik me dat we het al tijden erover hebben om eens een uitje in eigen land te organiseren. Ro was bovendien bezig met het zoeken naar een andere baan dus de zomervakantie zou zeker nog even op zich laten wachten en 1 dagje vrij zou hij zeker bij z'n nieuwe werkgever wel kunnen regelen.

Zo ontstond het plan om een weekendje naar Maastricht te gaan.

Ooit (vraag me niet hoeveel jaar geleden inmiddels) gingen we op vakantie naar Sicilië. Eenmaal terug in NL hadden we nog een paar vrije dagen over en op een dag stapten we in mijn Renaultje 5 (lichtblauw met groene deur) en reden we zomaar ergens naar toe, Valkenburg en aansluitend Maastricht. Bij toeval (alhoewel, ik geloof dat toeval niet bestaat) vonden we een heerlijk Italiaans restaurant op een lieflijk pleintje. Even dachten we dat we terug waren op Sicilië. Il Gardino della Mamma, later hebben we ons laten vertellen dat dat het beste Italiaanse restaurant van NL is.

In dat restaurant moesten we zeker een avondje doorbrengen, onder het genot van een wijntje en heerlijk Italiaans eten.

 

Volgende uitdaging was om een hotel te vinden én te proberen dit vijf maanden stil te houden voor Ro.

De zoektocht naar een hotel begon. Ach, op het internet is zoveel te vinden en te boeken, dus die zoektocht duurde niet lang.

Snel vond ik een hotel dat net buiten Maastricht ligt, een oud kasteel omgebouwd naar hotel gelegen in mooie tuinen met fonteinen.....

Het zag er zo mooi en romantisch uit, ik zwichtte, dát moest het worden.

Ik boekte voor vrijdag- en zaterdagnacht. Maandag zou het koninginnedag zijn, wellicht wilden we ook nog van zondag op maandag blijven, maar bijboeken zou vast wel lukken.

 

Toen begon het grote wachten. Op mijn werk regelde ik alvast de vrijdag vrij maar ik zat nog een beetje in m'n maag met hoe ik Ro nou een vrije dag zou laten krijgen. Zou ik zelf zijn werk opbellen? Waar zou hij dan werken? Misschien had hij dan wel een nieuwe werkgever.

Om deze redenen besloot ik dat nog maar even te laten rusten.

 

De maanden gaan voorbij en begin maart vind Ro een gave nieuwe baan! Ik zal geen reclame maken en het er op houden dat hij het er heerlijk naar z'n zin heeft en lekker aan het werk is. Ergens eind maart, begin april vraag ik maar eens hoe ver van te voren hij een vrije dag moet aanvragen. Dat maakt niet zo veel uit maar ja, het hoge woord is er nu natuurlijk wel uit. Dus ik gooi maar eens een bommetje dat hij op vrijdag 27 april een vrije dag moet vragen. O, dat is goed! Een weekje is die vrije dag ook geregeld! Maar ja, ik moet natuurlijk wel even vertellen waar die vrije dag voor is. Ach, zeg ik langs m'n neus weg, we gaan een weekendje weg maar ik vertel niet waar naartoe.

Gelukkig voor mij is Ro niet zo nieuwsgierig aangelegd en vindt hij het leuk om verrast te worden. Waar we naar toe gaan, blijft voorlopig een geheimpje. Aan het einde van de tweede week van april reserveer ik ook ons restaurantje.

 

Vrijdag 27 april:

Eindelijk is het zover! Ro heeft nog geen flauw idee waar we naar toe gaan en het weer beloofd echt fantastisch te blijven/ worden.

We pakken onze spulletjes in, zorgen dat de katten voldoende eten en drinken en een schone kattenbak hebben en gaan op pad.

In de auto, richting Breda, daarna Tilburg en ook Eindhoven passeert de revu. We geinen tegen elkaar dat we een weekendje bij Ralph gaan logeren maar dat is natuurlijk niet waar. Als we ook Eindhoven zijn gepasseerd, heeft Ro het ook wel door. Gaan we naar Maastricht? Ik zeg geen ja, geen nee. Hij vindt het geweldig! Wat een goede keuze.

Ook hij herinnert zich het restaurant op het pleintje......alles valt op z'n plek.

 

Geen idee hoe het bij jullie zit maar als wij ergens een broertje aan dood hebben in het huishouden dan is het wel vuilniszakken buiten zetten.

Gelukkig wordt bij ons het vuil twee keer per week opgehaald, aan het einde van de week kan je dus nog een keer in de herkansing.

Regelmatig vraag ik me 's ochtends af, was het nou vandaag of toch pas morgen dat de vuilnis langs komt?

Dan kijk ik uit het raam en denk, ja, inderdaad toch pas morgen, ik heb nog 1 dag respijt.

Bovendien is het in onze straat de gewoonte zo lang mogelijk te wachten met het buiten zetten. Zo kan het voorkomen dat er om zeven uur nog geen vuilniszak te bekennen is en ik dus nog steeds in dubio sta, vandaag-morgen.

Kom je dus 's avonds tot de conclusie dat het vuil morgen ECHT opgehaald gaat worden, moet de volgende vraag ook nog beantwoord worden: Wanneer mag je je vuil buiten zetten? Is dat na een bepaald tijdstip (na het NOS-acht-uur-journaal), na zonsondergang (dus als het donker is buiten) of mag het pas 's ochtends vroeg?

Bovendien hebben we nog een ander probleem als het op vuilnis aan komt. Onze vuilnisbak (in huis dus) is zeker weten niet groot genoeg voor alle rommel die wij produceren. Zeker na het weekend begint het ding schrikbarend uit te puilen en MOET er dus tussentijds een nieuwe vuilniszak in de bak. Dit resulteert dus in een volle vuilniszak die je ook weer ergens kwijt moet. Meestal belandt deze op het balkon, en geloof me, je WILT gewoon geen vuilniszakken op je balkon.

Dit is natuurlijk wel een zeer effectief middel om elke twee keer je vuilnis op tijd naar beneden te brengen.

 

Ooit, toen we dit nieuwe appartementencomplex betrokken, werd er een enquete gehouden. We hadden nog wat ruimte op onze besloten parkeerplaats en de mogelijkheid bestond om hier containers voor huisvuil te plaatsen. Ideaal dachten wij! Maar ja, aangezien wij in een democratisch stelsel leven, werd er gestemd tegen de containers en voor zelf vuilniszakken buiten zetten. Ik vrees dat wij gewoon een zeer ondergeorganiseerd huishouden zijn en andere mensen geen enkele van de bovenstaande vragen, probleemstellingen herkend.

 

Maar oké, met bovenstaande nu in jouw achterhoofd, overkwam mij afgelopen vrijdag het volgende:

Onze balkonvoorraad was tot een bizar aantal van vijf uitgegroeid. We liepen wat achter met het buiten zetten en hadden bovendien twee zakken waar alleen wat overleden planten e.d. in zaten (geen echt vuil dus). De hele week riepen we al dat dit echt te bizar voor woorden was en het vuil dus echt naar buiten (dat is beneden) moest.

Bovendien is het nog eens zo dat als je pech hebt, de vuilniswagen hier om acht uur 's ochtends al langs komt. Gewoonlijk ga ik rond half negen naar m'n werk en soms ben je dan dus vet te laat voor het vuil.

Dus rond half acht, nog wakker wordend met een bak koffie en een sigaretje, Ro was de deur al uit, keek ik met een half oog naar het balkon en zuchtte diep.

Ja het moment was daar gekomen dat er vuilnis buiten moest worden gezet! Ik drink m'n koffie op, druk m'n sigaret uit en besluit m'n spijkerbroek en een shirt te gaan zoeken.

En zes vuilniszakken naar buiten slepen (dat rekensommetje maken jullie zelf maar) is geen pretje voor achten 's ochtends.

Zo gezegd, zo gedaan. Eigenlijk een klus van niks, 10 minuten ofzo. Als toegift heb ik ook nog m'n auto uitgemest en daar een vuilniszak vandaan gesleept (mijn auto en vuilnis, voornamelijk blikjes redbull vertel ik misschien nog wel eens).

Met een voldaan gevoel stap ik ons huis weer binnen.

 

Ik stap vervolgens onder de douche om me klaar te maken voor het werk, want na dit voortreffelijk staaltje huishouden doen, moet er natuurlijk ook gewoon gewerkt worden . Wat moet het leven van een huisvrouw toch heerlijk zijn, wat een tijd, wat een ruimte!

 

Maar ja, nu vragen jullie je af, leuk zo'n verhaal over vuilniszakken buiten zetten maar wat heeft dat nou met emancipatie te maken?

Staand onder de douche vroeg ik me dus af: hoort vuilniszakken door vrouwen buiten zetten ook tot emancipatie?

In mijn optiek is vuilniszakken buiten zetten een typisch mannelijke bezigheid. Ik wil me niet bezig houden met bovenstaande vragen over vuilnis. Bovendien geloof ik niet dat Ro nou elke week met al deze bovenstaande zaken bezig is. Vuilnis moet naar buiten en dat gebeurd op twee dagen in de week. Zo simpel is de problematiek.

Dus is het toppunt van emancipatie dat de vrouw uit de relatie het vuilnis buiten zet (en hoe is dit geregeld bij homo-koppels).

 

Filosoferend over emancipatie bedacht ik me dat ik tegen emancipatie op het gebied van vuilniszakken ben. Alles goed en wel, je verdeelt je huishouden, Ro strijkt, poets tafels en is een kei in toilet en badkamer schoonmaken. Bovendien iemand die een zeer effectief kleding-was-beleid heeft. Mijn taken liggen op het gebied: stofzuigen, katten verzorgen, keuken opruimen, door-de-week boodschappen bijhalen (koffie, kattenbrokken, diepvriespizza's, suiker enz.) en ook kleding wassen. Natuurlijk is het niet zo dat de één altijd het ene doet en de ander altijd het andere maar als ik er zo over nadenk is dat wel een beetje de verdeling. Eten koken wordt wisselend opgepakt en grote boodschappen doen we samen. Maar die vuilniszakken hè, daar zit dan toch het pijnpunt. Ik blijf er bij, het is en blijft een mannenklus. Emancipatie of niet.

 

Al weken keek ik er naar uit: Ladies night out!!!!!

 

Samen met Saskia ga ik het nachtleven van Rotterdam onveilig maken. Tijdens het zeer inspannende weekje tentamenstress, kwam ik tot de conclusie dat het nodig tijd was voor een avondje lekker dansen!

Aangezien Ro niet blij wordt van een avondje discotheek, moest het zeker weten een ladies night out worden.

Saskia was ook wel in voor een avondje stappen in Rotterdam.

In de weken tussen onze tentamens en de definitieve uitgaansdatum (zaterdag 17 februari) spraken we elkaar regelmatig op de msn om te bepalen waar we naar toe zouden gaan.

Vele clubs passeerde, we wilden naar een club waar publiek van onze leeftijd zou komen, waar we heerlijk konden dansen en mannen kijken.

Je wilt als je eenmaal eind twintig, begin dertig bent, niet een tent binnen stappen waar allerlei 18-jarige meisjes Breezers staan te drinken (de welbekende breezersletjes). We zagen het helemaal voor ons, we stappen zo'n tent binnen en denken onmiddelijk.....Shit, we zijn OUD!  Dus gaan we op zoek naar een 25+ tent waar we avondje kunnen dansen, dansen, dansen en een beetje drinken.

Na onze uitgebreide zoektocht besloten we naar Club Tropicana te gaan. De bewuste zaterdag zou er een 90's party worden gegeven waar o.a. Ben Liebrand zou draaien. Dat leek ons nou eens een goede plek om een avondje te feesten.

 

Nadat deze moeilijke vraag was beantwoord, moest er een nog veel belangrijkere vraag worden beantwoord:

Wat trekken we aan? Maar ja, zoals het echt bij mij hoort, gooi ik pas op zaterdagmiddag om 16:00 uur eindelijk m'n outfit in de wasmachine. En voor de mensen die mij kennen zullen niet in het minst verbaasd zijn dat dit een volledig zwarte versie is .

Het werd dus een zwart minirokje en een zwart shirtje met lekker diep decolleteeeeeetje.

Dan eindelijk, het moment is daar! 20:00 uur - Saskia maakt haar ENTREE......

Spetterend ziet ze er uit, ook met rokje en gaaf topje! Ro sprayed ons nog even helemaal onder de glitters......

The girls are ready for Ladies Night!!!!

 

Zoals altijd komt Sas met de goede stapideeën. We gaan eerst naar een café en Ro dropped ons in het centrum van Rotterdam.

Eenmaal in het centrum besluiten we maar eens in Cinema te gaan kijken. Nog nooit ben ik hier binnen geweest, wel bij de buren, een goed Indonesisch restaurant. Het is druk en gezellig. Het ziet er sfeervol uit en gelukkig niet een tent vol met piepjonge mensen.

Op ons gemak banen we ons een weg helemaal naar achter in de zaak waar nog een tweede bar blijkt te zijn. Hier is wat meer ruimte om een drankje te bestellen en onze jassen te dumpen. We besluiten lekker een wijntje te nemen en op ons gemakje een beetje rond te kijken.

De muziek kan ik me niet herinneren. We dwalen wat rond, drinken ons wijntje en belanden uiteindelijk aan de bar op een kruk.

We kletsen over school, het leven en relaties en hebben het prima naar ons zin.

Na drie wijntjes voel ik hem al een beetje hangen....hahaha...nee, ik kan echt niet tegen drank!

 

We besluiten rond een uur of 1 een taxi op te zoeken, op naar de ECHTE plaats van bestemming...we gaan dansen.

Bij de Tropicana aangekomen zoeken we naar de ingang (geen lange rijen voor de deur) en gaan richting feest.

Na de nodige plichtplegingen (entree betalen, jassen wegbrengen) stappen we de zaal binnen. Eigenlijk hadden we verwacht dat het wel iets drukker zou zijn maar dat mag de pret niet drukken. We nemen nog een drankje en verkennen de zaak.

Ben Liebrand staat te draaien en heeft de echte goede nummers van de jaren 90 uit de kast gehaald.

In één woord: HEERLIJK, dit beloofd een hele nacht dansen.

 

En dat is wat we gedaan hebben, een hele nacht gedanst! Rond half vier komt er één  of andere puber optreden. Nee, dat hadden ze beter niet kunnen doen. Het is echt niet om aan te horen. We kijken het eens een kwartiertje aan maar aangezien deze jongen geen aanstalten maakt om te stoppen met waar hij mee bezig is, besluiten we net als het grootste gedeelte van het publiek de tent te verlaten.

 

We informeren bij de bar én de garderobe of er nog een andere tent is om naar toe te gaan .

Club V zit in de buurt (onder de Willemsbrug, op loopafstand) en gaat nog wel even door tot een uurtje of half zes.

Dáár moeten we dus naar toe! Ppppfff....koud, zo 's nachts langs de straat zwalken...'t is maar een klein stukje, even volhouden.

Onderweg bespreken we het plan, we gaan natuurlijk geen volle entree meer betalen voor een uur of anderhalf. De muziek staat in ieder geval nog te stampen! Buiten zeg ik nog tegen Sas: "Anders gaan we heerlijk shoarma eten op de Witte de Withstraat".

Tja, een avond stappen zonder shoarma als afsluiter, is natuurlijk geen volledige avond stappen.

Maar eerst de missie Club V.

 

Bij de garderobe wordt ons verteld dat de entree (nog!) 9 euro per persoon bedraagt. Nou ja zeg, dat is nog steeds meer dan de helft van wat je voor een hele nacht moet betalen. We besluiten dat we voor dat geld best heel veel shoarma kunnen eten en gaan op zoek naar een taxi (ja, ja, aan de overkant van de straat). De taxichauffeur vindt het een ronduit angstaanjagend idee dat deze twee dames op de WdW gaan uistappen en IN een shoarma tent gaan zitten. Hij probeert ons over te halen om alleen wat te halen en thuis te eten.

Hij wil best op ons wachten . Ja, dat begrijpen wij maar het is echt niet nodig. Nee, echt waar niet!

 

In de shoarma-zaak keuvelen we over de avond en natuurlijk ook over shoppen en kleding (tja, dat heb je met vrouwen hè).

Daarna heerlijk op weg naar huis.

Rond 05:00 uur zakken we nog heerlijk even op de bank met een kopje thee. Niet lang hoor, nee, heerlijk nog effe slapen...............